நமது நாடு எப்போதுமே இயற்கையுடன் இணைந்து, அதன் பல்வேறு அழகையும்,வசியத்தையும் கடன் வாங்கிய ஒரு வளமான வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. எனவே, இந்திய நகைகள் எப்போதும் அதன் வளமான சூழலில் உள்ள வடிவங்களால் ஈர்க்கப்பட்டுள்ளது என்றால் அது மிகையல்ல. பழங்கால இந்தியர்கள் இவற்றை எவ்வாறு பிரித்தெடுப்பது என்பதைக் கற்றுக்கொண்டு பூக்கள், கிளைகள், மணிகள், கற்கள் போன்ற இயற்கையில் காணப்படும் பொருட்கள் மற்றும் பல்வேறு உலோகங்களைக் கொண்டு நகைகளின் ஆரம்ப வடிவங்கள் உருவாக்கினர். இயற்கையின் மடியில் இருந்து விலைமதிப்பற்ற உலோகங்கள் மற்றும் கற்கள் எடுக்கப்பட்டன.
இந்திய நகைகள் இந்திய துணைக்கண்டத்தின் வளமான வரலாறு மற்றும் கலாச்சார பாரம்பரியத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. இருப்பினும், அவர்களின் வரலாறு ஒன்றின் கதையை மற்றொன்று இல்லாமல் விவரிக்க முடியாத அளவுக்கு பின்னிப்பிணைந்துள்ளது. இந்திய நகைகளின் பழமையான வடிவங்கள் சுமார் 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் போது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன - இது உலகின் நான்கு பெரிய பண்டைய நாகரிகங்களில் ஒன்றாகும். அப்போதிருந்து, நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் பல்வேறு காலகட்டங்களில் இருந்து ஏராளமான நகைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே, இந்திய நகை வடிவமைப்பாளர்களின் கைவினைத்திறனை மரபுரிமையாகப் பெற்ற தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் மற்றும் வடிவமைப்பாளர்களுக்கு இந்திய நகைகள் ஒரு முக்கியமான கலாச்சார அடையாளமாகும்.
பண்டைய இந்தியா மற்றும் நகைகள்
நகைகளின் ஆரம்ப வடிவங்கள் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலங்களில் எலும்புகள், கற்கள் மற்றும் குண்டுகளால் செய்யப்பட்டன. மனித நாகரிகங்களின் வருகையைத் தொடர்ந்து, பூமியிலிருந்து விலைமதிப்பற்ற மற்றும் விலைமதிப்புள்ள உலோகங்களைப் பிரித்தெடுக்க மனிதர்கள் கற்றுக்கொண்டனர். நகைகளின் பரிணாம வளர்ச்சியில் இது ஒரு முக்கியமான கட்டமாகும். மொஹஞ்சதாரோவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட நெக்லஸைக் கவனியுங்கள், தற்போது டெல்லியில் உள்ள தேசிய அருங்காட்சியகத்தின் நகைக் காட்சியகத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. நெக்லஸ் வரிசையாக கட்டப்பட்ட அகேட் மற்றும் ஜேட் மணிகளால் கட்டப்பட்ட தடிமனான தங்க கம்பியால் கட்டப்பட்டுள்ளது, இது ஒவ்வொரு மணியிலும் கவனமாக துளையிடப்பட்ட துளை வழியாக செல்கிறது மற்றும் 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையது.
உலகம் முழுக்க ஏறக்குறைய 2,000 ஆண்டுகளாக ரத்தினக் கற்களை விநியோகிக்கும் ஒரே நாடு நம் இந்தியாதான். கோல்கொண்டா வைரங்கள், காஷ்மீர் சபையர்கள் மற்றும் மன்னார் வளைகுடா முத்துக்கள் விலைமதிப்பீடு செய்யப்பட்டு, உலகம் முழுவதிலுமிருந்து வர்த்தகர்களை இந்தியாவிற்கு அழைத்து வந்தன. நகைகள் மன்னர்களுக்கு அதிகாரம், செல்வம் மற்றும் கௌரவத்தின் அடையாளமாக இருந்தன.
அப்போது மணிகள் தயாரிப்பிலும் ஏற்றுமதியிலும் இந்தியா முன்னணியில் இருந்தது. இந்தியா வைரத்தின் பிறப்பிடமாகவும் இருந்தது, அதே போல் வைரத்தில் துளையிடுவதை கண்டுபிடித்ததும் இந்தியர்கள் தான். அது பின்னர் அது ரோமானியர்கள் வசம் போனது. கார்னிலியன், அகேட், டர்க்கைஸ், ஃபையன்ஸ், ஸ்டீடைட் மற்றும் ஃபெல்ட்ஸ்பார் ஆகியவை சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் கைவினைஞர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டன, அவர்கள் அவற்றை குழாய் அல்லது பீப்பாய் வடிவங்களாக வடிவமைத்து, செதுக்கல்கள், பட்டைகள், புள்ளிகள் மற்றும் வடிவங்களால் அலங்கரித்தனர் அல்லது தங்கத்தால் சிறியதாக அமைத்தனர்.
உலோகங்களைப் பிரித்தெடுக்கும் செயல்முறையை மக்கள் கண்டுபிடிப்பதற்கு முன்பும், அதற்குப் பிறகும், மக்கள் தங்களை மற்றும் தாங்கள் வணங்கும் தெய்வங்களை அலங்கரிக்க பூக்களைப் பயன்படுத்தி மாலைகள் மற்றும் வளையல்கள் வடிவில் நகைகளை உருவாக்கினர். பண்டைய இந்தியர்கள் இயற்கையை வணங்கினர் மற்றும் காடு மற்றும் ஆறுகள் போன்ற இயற்கையின் பல்வேறு கூறுகளை தெய்வங்களாகக் கருதினர். சில பூக்கள் மற்றும் இலைகள் புனிதமாக கருதப்பட்டு பிரார்த்தனைக்கு பயன்படுத்தப்பட்டன. அவர்கள் வணங்கும் கடவுள்களின் சிலைகளை அலங்கரிக்கவும் பயன்படுத்தப்பட்டனர். எனவே, பூக்கள் அணிவது மக்களுக்கு அழகுபடுத்தும் ஒரு வடிவமாக மாறியது.