உலகில் உணவு உற்பத்தி ஓரளவுக்கு மேல் அதிகரிக்க முடியாது. காரணம் விளைநிலங்களின் தட்டுப்பாடு அல்ல. தண்ணீர் தட்டுப்பாடு. 2050-ல் தண்ணீர் அப்போதைய தேவையை விட 27 சதவீதம் குறைவாகக் கிடைக்கும்.

இந்தியாவில் கிடைக்கும் தண்ணீரை சரியாக பயன்படுத்துவதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு உள்ளது. கடலில் கலக்கும் நீரின் அளவு மிக அதிகம். இந்திய நதிகள் உலக நதிகளின் நீர் அளவில் 4 சதவீதத்தை மட்டுமே கொண்டுள்ளன. தமிழ்நாட்டில் நிலத்துக்குமேல் கிடைக்கும் நீரில் சுமார் 30 சதவீதத்துக்கு நாம் அண்டை மாநிலங்களை சார்ந்திருக்கிறோம். பக்கத்து மாநிலங்களிலும் உபரிநீர் அதிகம் இல்லை. ஏற்கனவே நிலத்துக்குமேல் கிடைக்கும் நீரில் 95 சதவீதத்தையும், நிலத்துக்கு கீழ் கிடைக்கும் நீரில் 80 சதவீதத்தையும் வருடந்தோறும் பயன்படுத்திக் கொண்டு வருகிறோம்.

தமிழகம் நகரமயமாகும்போது தண்ணீரின் தேவையும் அதிகமாகிறது. எனவே இருக்கும் நீர் ஆதாரங்களை அழியாமல் நாம் காத்துக்கொள்ள வேண்டும். தண்ணீரை கவனமாக பயன்படுத்த வேண்டிய அதைவிட அவசியம். பல்வேறு தொழிற்சாலைகள் பூமியை பல ஆயிரம் அடிக்கு துளையிட்டு வரைமுறையில்லாமல் தண்ணீரை உறிஞ்சுகின்றன. அதை கட்டுப்படுத்த யாரும் முன்வருவது இல்லை. மழைக்காலங்களில் வீணாகும் மழைநீரை சேமிக்கும் திட்டத்தை முழுமையாக செயல்படுத்த வேண்டும். அவ்வப்போது அந்த திட்டத்தை நடைமுறை படுத்தாமல் முறையாக அமல்படுத்த உள்ளாட்சி அமைப்புகள் முன்வரவேண்டும்.

அறிவார்ந்த உலகம் தண்ணீர் பிரச்சினை குறித்து வருமுன் காக்க தவறினால் நகரங்களில் வீட்டு வாடகை விட தண்ணீருக்கு அதிக பணம் செலவு செய்ய வேண்டும். சமீபகாலமாக மருத்துவத்திற்கும், தண்ணீருக்கும் ஒவ்வொரு குடும்பமும் செய்யும் செலவு அதிகரித்து வருவதை கண்கூடாக காண்கிறோம். ஆனால் தண்ணீரை சேமிக்கவும், சிக்கனமாக பயன்படுத்தவும் யாரும் முன்வருவது இல்லை. இதே நிலை நீடித்தால் தண்ணீர் பிரச்சினைக்காக பல போராட்டங்களை சந்திக்க வேண்டிவரும். எனவே வருங்கால சந்ததியினருக்கு குடிநீர் பிரச்சினை என்பது ஏற்படாத வகையில் நீர் ஆதாரத்தை பெருக்குவதற்கு தேவையான நிதிகளை ஒதுக்கீடு செய்து கட்டமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். பொதுமக்களிடம் தண்ணீர் தேவை குறித்தும், அதனை பெருக்குவதற்கும் விழிப்புணர்வை மாணவ சமுதாயத்தினர் ஏற்படுத்த வேண்டும்.